Παρέμβασή μου στη συνέλευση της «Ενωτικής Πρωτοβουλίας» για την έγκριση της Κοινής Διακήρυξης.
Θα ξεκινήσω με μια κριτική της κοινής διακήρυξης, αν και ο σκοπός της παρέμβασής μου είναι να εκφράσω την υποστήριξή μου σ αυτή την πολύ ελπιδοφόρα προσπάθεια που έχει ξεκινήσει και πιστεύω όλοι πρέπει να υποστηρίξουμε.
Περιγράφοντας το πολιτικό πλαίσιο και την κατάσταση στην κοινωνία, οι συντάκτες της διακήρυξης δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εντοπίσουν το κουρέλιασμα του συντάγματος, αλλά και τη συντριβή και αυτής της βιτρίνας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που υπήρχε στη χώρα μας τα μεταπολιτευτικά χρόνια, αν και η κίνηση ορκίζεται πως θα προωθήσει δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες στο δήμο. Ένας σοβαρός αναγνώστης της διακήρυξης νομίζω πως θα εντοπίσει εύκολα αυτή την αντίφαση και θ αναρωτηθεί για τις πραγματικές προθέσεις και τα πιστεύω των συντακτών και όσων την υπογράψουν. Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα δεν είναι απλά συντηρητική, είναι βαθειά αντιδραστική. Μας γυρίζει πίσω δεκαετίες και ως προς τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και ως προς την ανάπτυξη της οικονομίας. Αλλά καλύτερα ακούστε πως περιγράφουν τη σημερινή κατάσταση άνθρωποι που γνωρίζετε:
«Μια σύμβαση αμιγώς δανειακή, τείνει να μετατραπεί σε όχημα πλήρους εξανδραποδισμού και υποτέλειας ενός ολόκληρου κράτους, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, συνταγματικής τάξης και νομιμότητας».
Γιάννης Αδαμόπουλος, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (που στηρίχθηκε για την εκλογή του απ το κόμμα της Ν.Δ.).
«Ό,τι κατέκτησαν οι πρόγονοί μας με αίμα εδώ και αιώνες, σήμερα το απεμπολούμε. Πρόκειται για σφετερισμό της εξουσίας, κλεπτοκρατία, εναλλασσόμενη αιρετή μοναρχία, εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο».
Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
«Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια του μνημονίου αμφισβητείται η ίδια η δημοκρατία και ο τυπικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Με την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, το ίδιο το σύνταγμα έχει καταστεί ένα «πουκάμισο αδειανό».
Τα τελευταία δε 3 χρόνια του μνημονίου με την «έκτακτη» και «ειδική» νομοθεσία, που έχει επιβάλλει το «μνημονιακό παρασύνταγμα», έχει καταπατηθεί σχεδόν κάθε έννοια έννομης τάξης. Γεγονός που ξαναγυρίζει τη χώρα στην εποχή του αλήστου μνήμης «παρασυντάγματος» της προδικτατορικής εποχής».
Αλέξης Τσίπρας, ομιλία για τη συγκρότηση επιτροπής σχετικά με τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα, Φλεβάρης 2013.
«στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στη θέση του κατ επίφαση πρωθυπουργού.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν, ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μιας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με τη δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές».
Γιώργος Κασιμάτης, καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όλα αυτά δεν μπορείς να τα περιγράψεις σαν ν ακολουθείται μόνο μια συντηρητική πολιτική (άντε συντηρητική και αδιέξοδη).
Νομίζω ότι είναι σημαντικότατη παράλειψη η μη αναφορά στη συντριβή της όποιας δημοκρατίας υπήρχε στην Ελλάδα και πως θα πρέπει η διακήρυξη να διορθωθεί. Να ένα θέμα που στην πράξη θα πρέπει η κίνηση να δείξει τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά και ευαισθησίες της, αλλά και την ανταπόκρισή της στους προβληματισμούς των πολιτών που συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα.
Εντόπισα στο αρχείο μου κάποιες παλιές συνεντεύξεις του Αποστόλη.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2010: οι γνήσιες αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες ανοίγουν ένα τεράστιο πεδίο ενεργοποίησης πολιτών που διψούν για άλλες πρακτικές και συμπεριφορές απ τους πολιτικούς φορείς.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2006: Πιστεύω βαθύτατα ότι μπορεί η αυτοδιοίκηση να είναι ο χώρος μετάβασης απ την κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού στην κοινωνία της συμμετοχής, μπορεί ν αποτελέσει χώρο αναγέννησης της πολιτικής.
Νομίζω ότι σ αυτά τα λόγια του Αποστόλη βρίσκεται το νόημα του σημερινού εγχειρήματος στο δήμο της Λάρισας, αλλά και η σημασία του γενικότερα για τη χώρα.
Μπροστά σ αυτή την απίστευτη επίθεση μιας παγκόσμιας συμμορίας στην κοινωνία, στη δημοκρατία και στα δικαιώματα των ανθρώπων, μόνο ένα μαζικό κίνημα όπου οι πολίτες θ ανοίξουν καινούργιους δρόμους και τρόπους συμμετοχής και δημοκρατίας, μπορεί να έχει ελπίδες επιτυχίας. Δημοκρατία και συμμετοχή που δεν θα περιορίζεται και θα στενεύει, ανάλογα με τις επιδιώξεις, με τους φόβους, με τις ιδιοτροπίες, με τους επιμέρους συσχετισμούς ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, θα επικαλούνται κάποιοι μέσα στην κίνηση, αλλά θα είναι τρόποι λειτουργίας αδιαπραγμάτευτοι και απεριόριστοι. Με απλά λόγια: δεν έχει σημασία πόσα θα υλοποιηθούν ή τι θα υλοποιηθεί απ όσα προγραμματιστούν, αλλά ο τρόπος που θα υλοποιηθούν. Και αν θέλετε: εκείνο που πρέπει να έχουμε στο νου μας σε κάθε δουλειά στην Τ.Α. είναι ότι σήμερα η λύση σε κάθε επιμέρους πρόβλημα, εξαρτάται σε άπειρα μεγαλύτερο βαθμό απ ότι σε άλλες εποχές, απ το κεντρικό πρόβλημα της χώρας: την ανυπαρξία δημοκρατίας, την ανυπαρξία δημοκρατικών θεσμών στη χώρα.
[Και κανέναν δεν ξεγελά σήμερα η βιτρίνα που έχει στήσει το καθεστώς και την παρουσιάζει σαν κοινοβουλευτική δημοκρατία: ούτε ο ΠτΔ που εγκρίνει τις παράνομες Π.Ν.Π. και τα Π.Δ. με το κιλό (αν και απ τα καθήκοντά του είναι αρμόδιος να κρίνει αν εφαρμόζεται το σύνταγμα), ούτε το κοινοβούλιο με τα αίσχη των λεγόμενων βουλευτών της συμπολίτευσης].
Και αν θέλουμε να πείσουμε για το ότι πιστεύουμε πραγματικά σ αυτά που λέμε, πρέπει ν αρχίσουμε από σήμερα. Η σελίδα της κίνησης που θα πρέπει ν αναρτηθεί άμεσα, θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους (χωρίς κωδικούς), σε όλες τις απόψεις, όλα να συζητιούνται, τίποτα να μην θάβεται. Ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες από τώρα. Ηλεκτρονική ενημέρωση πολιτών, αλλά και ελεύθερη κατάθεση απόψεων των πολιτών.
Ένα κίνημα δημοκρατίας στην Τ.Α. μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στην ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, που έχει κουρελιάσει το σύνταγμα, τα δικαιώματα των πολιτών και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Αρκεί να μην χαθεί στο λαβύρινθο των μικροπροβλημάτων και των συντεχνιακών και άλλων διεκδικήσεων και το «πρακτικό» και «ρεαλιστικό» πνεύμα (που επικαλείται το σύστημα Τζανακούλη) υπερισχύσει των αρχών της δημοκρατίας και της συμμετοχής.
Πρέπει να δούμε και στην Τ.Α. (όπως και σε όλους τους χώρους που τράνταξε η κρίση, όπως τους εργαζόμενους στο δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ κ.α.) ότι το πρόβλημα στη ρίζα του δεν αφορά ειδικά τον ιδιαίτερο χώρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά είναι πρόβλημα της λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας σαν τέτοιας. Μας αφορά σαν πολίτες, όχι σαν μηχανικούς, φαρμακοποιούς, γιατρούς κλπ.
Η συμμετοχή για να γίνει πράξη θέλει επιμονή-επιμονή-επιμονή και δημοκρατία-δημοκρατία-δημοκρατία. Τα προβλήματα ή δυσκολίες που μπορεί να παρουσιαστούν, δεν λύνονται στενεύοντας τη δημοκρατία (ό,τι χειρότερο για να διαλυθεί η όποια εμπιστοσύνη των πολιτών δημιουργείται), αλλά με περισσότερη δημοκρατία και συγκεκριμένο εντοπισμό των δυσκολιών.
Τα λέω αυτά, γιατί έχω δει ότι αν και στα λόγια πολλοί δείχνουν πίστη στη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών, στην πραγματικότητα έχουν ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί ο λαός σήμερα να συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά και να δείξει πρωτοβουλία και δημιουργικότητα.
Μπαίνω στον πειρασμό ν αναφέρω ένα παράδειγμα, που ίσως σε κάποιους να φανεί άσχετο, αλλά για μένα είναι εντελώς σχετικό με το θέμα που συζητάμε.
Στην σελίδα του TVXS υπάρχει το πείραμα του Νεγρεπόντε:
Σ ένα απομονωμένο χωριό της Αιθιοπίας (τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό στον κόσμο) έριξαν 10 πακέτα με λάπτοπ των 100 δολαρίων χωρίς οδηγίες και μ ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και τα οποία έπεσαν στα χέρια αναλφάβητων παιδιών.
Σε 4΄ ένας βρήκε το κουμπί on/off και το έδειξε και στους άλλους.
Σε 5 μέρες όλοι χρησιμοποιούσαν γύρω στις 50 εφαρμογές του Android.
Σε 2 βδομάδες τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο. Σε 5 μήνες χάκαραν το Android (συγκεκριμένα ξεκλείδωσαν την κάμερα και τακτοποίησαν την επιφάνεια εργασίας σύμφωνα με το γούστο του καθενός).
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε επίσης το διάβασα σε συνέντευξη του Αποστόλη -ότι σε 150 μεγαλουπόλεις οι πολίτες αποφασίζουν για τη διάθεση πάνω από το 50% του προϋπολογισμού του δήμου τους.
Επίσης είναι γνωστό ότι 35 πόλεις της Βραζιλίας καθιέρωσαν την πρόσβαση των φορέων της πόλης στα έγγραφα του δήμου και εξοικονόμησαν εκατομμύρια δολάρια απ τον περιορισμό της διαφθοράς (5 εκατομμύρια εξοικονόμησε η Μαρινγκά, η πρώτη πόλη που το καθιέρωσε).
Καταλήγοντας, πιστεύω ότι το τι μπορεί να κάνει ένας λαός εξαρτάται απ τα εργαλεία και τους θεσμούς που έχει στη διάθεσή του. Αυτό είναι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας σήμερα. Έχουμε έναν λαό που δεν βρίσκει τρόπο να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και ν αναλάβει πρωτοβουλίες και μοιάζει κυριολεκτικά με ζόμπυ. Πρέπει να δώσουμε στο λαό εκείνους τους θεσμούς και τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει και κυριολεκτικά ν αναστηθεί.
6/11/2013
Γιώργος Παπανικολάου
Θα ξεκινήσω με μια κριτική της κοινής διακήρυξης, αν και ο σκοπός της παρέμβασής μου είναι να εκφράσω την υποστήριξή μου σ αυτή την πολύ ελπιδοφόρα προσπάθεια που έχει ξεκινήσει και πιστεύω όλοι πρέπει να υποστηρίξουμε.
Περιγράφοντας το πολιτικό πλαίσιο και την κατάσταση στην κοινωνία, οι συντάκτες της διακήρυξης δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εντοπίσουν το κουρέλιασμα του συντάγματος, αλλά και τη συντριβή και αυτής της βιτρίνας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που υπήρχε στη χώρα μας τα μεταπολιτευτικά χρόνια, αν και η κίνηση ορκίζεται πως θα προωθήσει δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες στο δήμο. Ένας σοβαρός αναγνώστης της διακήρυξης νομίζω πως θα εντοπίσει εύκολα αυτή την αντίφαση και θ αναρωτηθεί για τις πραγματικές προθέσεις και τα πιστεύω των συντακτών και όσων την υπογράψουν. Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα δεν είναι απλά συντηρητική, είναι βαθειά αντιδραστική. Μας γυρίζει πίσω δεκαετίες και ως προς τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και ως προς την ανάπτυξη της οικονομίας. Αλλά καλύτερα ακούστε πως περιγράφουν τη σημερινή κατάσταση άνθρωποι που γνωρίζετε:
«Μια σύμβαση αμιγώς δανειακή, τείνει να μετατραπεί σε όχημα πλήρους εξανδραποδισμού και υποτέλειας ενός ολόκληρου κράτους, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, συνταγματικής τάξης και νομιμότητας».
Γιάννης Αδαμόπουλος, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (που στηρίχθηκε για την εκλογή του απ το κόμμα της Ν.Δ.).
«Ό,τι κατέκτησαν οι πρόγονοί μας με αίμα εδώ και αιώνες, σήμερα το απεμπολούμε. Πρόκειται για σφετερισμό της εξουσίας, κλεπτοκρατία, εναλλασσόμενη αιρετή μοναρχία, εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο».
Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
«Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια του μνημονίου αμφισβητείται η ίδια η δημοκρατία και ο τυπικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Με την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, το ίδιο το σύνταγμα έχει καταστεί ένα «πουκάμισο αδειανό».
Τα τελευταία δε 3 χρόνια του μνημονίου με την «έκτακτη» και «ειδική» νομοθεσία, που έχει επιβάλλει το «μνημονιακό παρασύνταγμα», έχει καταπατηθεί σχεδόν κάθε έννοια έννομης τάξης. Γεγονός που ξαναγυρίζει τη χώρα στην εποχή του αλήστου μνήμης «παρασυντάγματος» της προδικτατορικής εποχής».
Αλέξης Τσίπρας, ομιλία για τη συγκρότηση επιτροπής σχετικά με τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα, Φλεβάρης 2013.
«στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στη θέση του κατ επίφαση πρωθυπουργού.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν, ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μιας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με τη δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές».
Γιώργος Κασιμάτης, καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όλα αυτά δεν μπορείς να τα περιγράψεις σαν ν ακολουθείται μόνο μια συντηρητική πολιτική (άντε συντηρητική και αδιέξοδη).
Νομίζω ότι είναι σημαντικότατη παράλειψη η μη αναφορά στη συντριβή της όποιας δημοκρατίας υπήρχε στην Ελλάδα και πως θα πρέπει η διακήρυξη να διορθωθεί. Να ένα θέμα που στην πράξη θα πρέπει η κίνηση να δείξει τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά και ευαισθησίες της, αλλά και την ανταπόκρισή της στους προβληματισμούς των πολιτών που συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα.
Εντόπισα στο αρχείο μου κάποιες παλιές συνεντεύξεις του Αποστόλη.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2010: οι γνήσιες αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες ανοίγουν ένα τεράστιο πεδίο ενεργοποίησης πολιτών που διψούν για άλλες πρακτικές και συμπεριφορές απ τους πολιτικούς φορείς.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2006: Πιστεύω βαθύτατα ότι μπορεί η αυτοδιοίκηση να είναι ο χώρος μετάβασης απ την κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού στην κοινωνία της συμμετοχής, μπορεί ν αποτελέσει χώρο αναγέννησης της πολιτικής.
Νομίζω ότι σ αυτά τα λόγια του Αποστόλη βρίσκεται το νόημα του σημερινού εγχειρήματος στο δήμο της Λάρισας, αλλά και η σημασία του γενικότερα για τη χώρα.
Μπροστά σ αυτή την απίστευτη επίθεση μιας παγκόσμιας συμμορίας στην κοινωνία, στη δημοκρατία και στα δικαιώματα των ανθρώπων, μόνο ένα μαζικό κίνημα όπου οι πολίτες θ ανοίξουν καινούργιους δρόμους και τρόπους συμμετοχής και δημοκρατίας, μπορεί να έχει ελπίδες επιτυχίας. Δημοκρατία και συμμετοχή που δεν θα περιορίζεται και θα στενεύει, ανάλογα με τις επιδιώξεις, με τους φόβους, με τις ιδιοτροπίες, με τους επιμέρους συσχετισμούς ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, θα επικαλούνται κάποιοι μέσα στην κίνηση, αλλά θα είναι τρόποι λειτουργίας αδιαπραγμάτευτοι και απεριόριστοι. Με απλά λόγια: δεν έχει σημασία πόσα θα υλοποιηθούν ή τι θα υλοποιηθεί απ όσα προγραμματιστούν, αλλά ο τρόπος που θα υλοποιηθούν. Και αν θέλετε: εκείνο που πρέπει να έχουμε στο νου μας σε κάθε δουλειά στην Τ.Α. είναι ότι σήμερα η λύση σε κάθε επιμέρους πρόβλημα, εξαρτάται σε άπειρα μεγαλύτερο βαθμό απ ότι σε άλλες εποχές, απ το κεντρικό πρόβλημα της χώρας: την ανυπαρξία δημοκρατίας, την ανυπαρξία δημοκρατικών θεσμών στη χώρα.
[Και κανέναν δεν ξεγελά σήμερα η βιτρίνα που έχει στήσει το καθεστώς και την παρουσιάζει σαν κοινοβουλευτική δημοκρατία: ούτε ο ΠτΔ που εγκρίνει τις παράνομες Π.Ν.Π. και τα Π.Δ. με το κιλό (αν και απ τα καθήκοντά του είναι αρμόδιος να κρίνει αν εφαρμόζεται το σύνταγμα), ούτε το κοινοβούλιο με τα αίσχη των λεγόμενων βουλευτών της συμπολίτευσης].
Και αν θέλουμε να πείσουμε για το ότι πιστεύουμε πραγματικά σ αυτά που λέμε, πρέπει ν αρχίσουμε από σήμερα. Η σελίδα της κίνησης που θα πρέπει ν αναρτηθεί άμεσα, θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους (χωρίς κωδικούς), σε όλες τις απόψεις, όλα να συζητιούνται, τίποτα να μην θάβεται. Ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες από τώρα. Ηλεκτρονική ενημέρωση πολιτών, αλλά και ελεύθερη κατάθεση απόψεων των πολιτών.
Ένα κίνημα δημοκρατίας στην Τ.Α. μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στην ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, που έχει κουρελιάσει το σύνταγμα, τα δικαιώματα των πολιτών και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Αρκεί να μην χαθεί στο λαβύρινθο των μικροπροβλημάτων και των συντεχνιακών και άλλων διεκδικήσεων και το «πρακτικό» και «ρεαλιστικό» πνεύμα (που επικαλείται το σύστημα Τζανακούλη) υπερισχύσει των αρχών της δημοκρατίας και της συμμετοχής.
Πρέπει να δούμε και στην Τ.Α. (όπως και σε όλους τους χώρους που τράνταξε η κρίση, όπως τους εργαζόμενους στο δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ κ.α.) ότι το πρόβλημα στη ρίζα του δεν αφορά ειδικά τον ιδιαίτερο χώρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά είναι πρόβλημα της λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας σαν τέτοιας. Μας αφορά σαν πολίτες, όχι σαν μηχανικούς, φαρμακοποιούς, γιατρούς κλπ.
Η συμμετοχή για να γίνει πράξη θέλει επιμονή-επιμονή-επιμονή και δημοκρατία-δημοκρατία-δημοκρατία. Τα προβλήματα ή δυσκολίες που μπορεί να παρουσιαστούν, δεν λύνονται στενεύοντας τη δημοκρατία (ό,τι χειρότερο για να διαλυθεί η όποια εμπιστοσύνη των πολιτών δημιουργείται), αλλά με περισσότερη δημοκρατία και συγκεκριμένο εντοπισμό των δυσκολιών.
Τα λέω αυτά, γιατί έχω δει ότι αν και στα λόγια πολλοί δείχνουν πίστη στη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών, στην πραγματικότητα έχουν ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί ο λαός σήμερα να συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά και να δείξει πρωτοβουλία και δημιουργικότητα.
Μπαίνω στον πειρασμό ν αναφέρω ένα παράδειγμα, που ίσως σε κάποιους να φανεί άσχετο, αλλά για μένα είναι εντελώς σχετικό με το θέμα που συζητάμε.
Στην σελίδα του TVXS υπάρχει το πείραμα του Νεγρεπόντε:
Σ ένα απομονωμένο χωριό της Αιθιοπίας (τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό στον κόσμο) έριξαν 10 πακέτα με λάπτοπ των 100 δολαρίων χωρίς οδηγίες και μ ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και τα οποία έπεσαν στα χέρια αναλφάβητων παιδιών.
Σε 4΄ ένας βρήκε το κουμπί on/off και το έδειξε και στους άλλους.
Σε 5 μέρες όλοι χρησιμοποιούσαν γύρω στις 50 εφαρμογές του Android.
Σε 2 βδομάδες τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο. Σε 5 μήνες χάκαραν το Android (συγκεκριμένα ξεκλείδωσαν την κάμερα και τακτοποίησαν την επιφάνεια εργασίας σύμφωνα με το γούστο του καθενός).
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε επίσης το διάβασα σε συνέντευξη του Αποστόλη -ότι σε 150 μεγαλουπόλεις οι πολίτες αποφασίζουν για τη διάθεση πάνω από το 50% του προϋπολογισμού του δήμου τους.
Επίσης είναι γνωστό ότι 35 πόλεις της Βραζιλίας καθιέρωσαν την πρόσβαση των φορέων της πόλης στα έγγραφα του δήμου και εξοικονόμησαν εκατομμύρια δολάρια απ τον περιορισμό της διαφθοράς (5 εκατομμύρια εξοικονόμησε η Μαρινγκά, η πρώτη πόλη που το καθιέρωσε).
Καταλήγοντας, πιστεύω ότι το τι μπορεί να κάνει ένας λαός εξαρτάται απ τα εργαλεία και τους θεσμούς που έχει στη διάθεσή του. Αυτό είναι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας σήμερα. Έχουμε έναν λαό που δεν βρίσκει τρόπο να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και ν αναλάβει πρωτοβουλίες και μοιάζει κυριολεκτικά με ζόμπυ. Πρέπει να δώσουμε στο λαό εκείνους τους θεσμούς και τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει και κυριολεκτικά ν αναστηθεί.
6/11/2013
Γιώργος Παπανικολάου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου