Αξιοβίωτη Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη
Για έναν ειρηνικό και καλύτερο κόσμο
Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013
Νέο πρότυπο εξουσίας στο Δήμο Λαρισαίων
Άρθρο του Απόστολου Καλογιάννη στην "Ελευθερία" της 24 -3- 2013
Νέο πρότυπο εξουσίας στο Δήμο Λαρισαίων
Υπάρχει στην κοινωνία διάχυτη η πεποίθηση ότι μεγάλο μέρος της διαφθοράς έχει αγγίξει και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στην πόλη μας αυτό εκφράζεται με τις συζητήσεις που γίνονται ανάμεσα στους πολίτες για τα οικονομικά του δημάρχου και άλλων αιρετών. Από τη «συζήτηση» αυτή δεν λείπουν δημόσιες καταγγελίες, παραιτήσεις αντιδημάρχων, ακόμα και η επέμβαση εισαγγελέα. Πρόσφατα άλλωστε, οι οικονομικοί εισαγγελείς ζήτησαν τον έλεγχο των οικονομικών, τραπεζικών και φορολογικών στοιχείων όλων των αιρετών της Τ.Α. από το 2003 μέχρι σήμερα. Καλά έκαναν και έπρεπε να το έχουν κάνει πιο ουσιαστικά, εδώ και χρόνια.
Αυτή η κατάσταση καθιστά επείγον ζήτημα τον έλεγχο στη λήψη των αποφάσεων και στη διαχείριση των κονδυλίων σημείο κλειδί για μία άλλη πορεία της Τ.Α. και του Δήμου μας, για να προστατευθεί πριν από όλα η αξιοπιστία του ίδιου του θεσμού. Σήμερα είναι ολοφάνερη η συνειδητή προσπάθεια να φορτωθεί στον θεσμό μεγάλο μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας, που αναπτύσσεται από τη λόγω μνημονίου κατάρρευση σημαντικών κοινωνικών δράσεων. Επιδιώκεται φανερά η κατασυκοφάντηση και τελικά η απαξίωσή του. Είναι λοιπόν ευκαιρία για την Τ.Α. να αποδείξει ότι στη μεγάλη της πλειοψηφία υπηρετείται από ανθρώπους με ανιδιοτέλεια.
Οι πολίτες δικαιούνται και πρέπει να ξέρουν για όλους όσοι αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα με ποια περιουσιακά στοιχεία μπαίνουν στην πολιτική και πώς βγαίνουν, όταν αποχωρήσουν. Πρέπει να ξέρουν ποιος χρησιμοποίησε δημόσια αξιώματα για προσωπικό πλουτισμό.
Μέχρι σήμερα, τέτοιες συζητήσεις σκόπιμα, όπως και οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής οδηγούνται σε αδιέξοδο. Αλληλοκατηγορούνται με πάθος και χωρίς όρια, για να στηθεί μια ανύπαρκτη διαχωριστική δήθεν γραμμή μεταξύ των χρησμένων εκλεκτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Για τους δίδυμους θαυμαστές του μνημονιακού Καλλικράτη, οι θεσμοί λειτουργούν καλά. Τα πρόσωπα μόνο φταίνε! Εμείς οφείλουμε μετά από όσα πια έχουμε ζήσει, να πούμε καθαρά: είναι και θέμα θεσμών και θέμα προσώπων, που τάχθηκαν να τους υπηρετούν! Σήμερα, μετά και τον Καλλικράτη (προβλέψεις του οποίου για τη διαφάνεια, παραμένουν ανενεργές), στη λειτουργία και του Δήμου μας, έχουμε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο που περιθωριοποιεί τον ρόλο των οργάνων ακόμη και του ίδιου του Δημοτικού Συμβουλίου. Ο έλεγχος της κοινωνίας είναι ανύπαρκτος αφού αυτό επί της ουσίας επιδιώκει ο δήμαρχος.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση θεωρούμε χρήσιμο να προτείνουμε ένα θεσμικό πλαίσιο δημοκρατίας, διαφάνειας και κοινωνικής συμμετοχής που υπερβαίνει το μοντέλο άσκησης εξουσίας της σημερινής πλειοψηφίας του κ. Τζανακούλη, ένα πλαίσιο που θα βοηθήσει να δημιουργηθεί επιτέλους, ένα κράτος δικαίου στον Δήμο μας.
Α. Καταλύτης η θεσμοθετημένη αποφασιστική συμμετοχή των πολιτών
Η συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της τοπικής εξουσίας αποτελεί στόχο μεταρρυθμίσεων σε πολλές χώρες. Οι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε τοπικούς άρχοντες και στο περιορισμένο πολιτικό προσωπικό της εκάστοτε πλειοψηφίας, με την αποτυχία του να δώσει λύσεις στα προβλήματα που συσσώρευσε στις σύγχρονες πόλεις η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, ως πρότυπο τοπικής εξουσίας, έκλεισε οριστικά τον κύκλο του. Η πρότασή μας για ένα νέο πρότυπο τοπικής εξουσίας έχει σαν βασικούς άξονες τη συμμετοχή των πολιτών, τις ανοιχτές διαδικασίες και τον δημόσιο απολογισμό στην κοινωνία των πολιτών και υπερβαίνει τη μέχρι τώρα λειτουργία του Δ.Σ. και το δημαρχο-κεντρικό σύστημα εξουσίας. Θεμελιώνεται στην αντίληψη, ότι για να επιλυθούν τα σοβαρά προβλήματα της πόλης, απαιτείται να αξιοποιηθούν δημιουργικά γνώσεις, εμπειρίες, ιδέες, δεξιότητες και ταλέντα που υπάρχουν διάχυτα στην κοινωνία των πολιτών.
Πυλώνες στη νέα τοπική εξουσία θα είναι οι θεσμοί συμμετοχής των πολιτών: O Συμμετοχικός Θεσμός σε επίπεδο Δήμου, ο Συμμετοχικός θεσμός σε επίπεδο Συνοικίας και δημοτικών διαμερισμάτων, ο Συμμετοχικός Θεσμός της Νεολαίας- «Βουλή των νέων». Επίσης, σε διάλογο με την τοπική κοινωνία θα καταρτιστεί «Κοινωνικό Συμβόλαιο για τη Συμμετοχή». Σε αυτό τον διάλογο έχουμε να καταθέσουμε συγκεκριμένες προτάσεις: π.χ. για τη δεσμευτικότητα προς τη Δημοτική Αρχή, υπό προϋποθέσεις, των αποφάσεων των συμμετοχικών θεσμών ή π.χ. για την αξιολόγηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών που λειτουργούν στα όρια του Δήμου μας, από τους ίδιους τους πολίτες. Τις αποφάσεις για να αλλάξουμε την πόλη θα τις πάρουμε όλοι μαζί!
Β. Αναγκαίες προϋποθέσεις η διαφάνεια και η δημοκρατία
Η διαφάνεια και ο έλεγχος στη λήψη των αποφάσεων και στη διαχείριση των κονδυλίων αποτελεί σημείο κλειδί για τη διαφορετική πορεία που έχει ανάγκη ο Δήμος μας.
Προτείνουμε έλεγχο και διαφάνεια σε όλη τη λειτουργία του Δήμου:
1. Δημόσια κατάθεση του πόθεν έσχες όλων των αιρετών που κατέχουν θέσεις άσκησης εξουσίας -και όταν τις αναλαμβάνουν και όταν αποχωρούν- και ιδιαίτερα του Δημάρχου. Καλούμε τους θεσμούς να λειτουργήσουν για να ελέγχουν ουσιαστικά το πόθεν έσχες.
2. Καμία απευθείας ανάθεση έργου γιατί υποκρύπτει συναλλαγή. Τα πάντα με γνήσιες διαγωνιστικές διαδικασίες.
3. Ουσιαστική λειτουργία των διαπαραταξιακών επιτροπών με λογοδοσία τους στο Δημοτικό Συμβούλιο,για έλεγχο των οικονομικών του Δήμου, των ρουσφετολογικών προσλήψεων και άλλων χαριστικών πράξεων που φόρτωσαν την Τ.Α. με πέπλο διαφθοράς.
4. Αναβάθμιση της λειτουργίας του Δ.Σ. και καθιέρωση τακτικής συνεδρίασής του ανά τρίμηνο με αντικείμενο τον έλεγχο της Δημοτικής Αρχής από την αντιπολίτευση.
5. Ανοιχτός δημόσιος απολογισμός πεπραγμένων της Δημοτικής Αρχής σε όλες τις δημοτικές και τοπικές κοινότητες. Δίνουμε το λόγο στον πολίτη ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις ή προελεύσεις και λογοδοτούμε σε αυτόν!
Σήμερα, που η τοπική αυτοδιοίκηση απαιτείται να δώσει κυριολεκτικά μάχη με τη λαίλαπα που μνημονίου για την επιβίωσή της, η «αλλαγή παραδείγματος» στη λειτουργία και του δικού μας Δήμου, είναι περισσότερο από επιτακτική και αναγκαία!
Μετά την κρίση τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν!
* Ο Απόστολος Καλογιάννης είναι επικεφαλής της παράταξης «Ενωτική Πρωτοβουλία»
Νέο πρότυπο εξουσίας στο Δήμο Λαρισαίων
Υπάρχει στην κοινωνία διάχυτη η πεποίθηση ότι μεγάλο μέρος της διαφθοράς έχει αγγίξει και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στην πόλη μας αυτό εκφράζεται με τις συζητήσεις που γίνονται ανάμεσα στους πολίτες για τα οικονομικά του δημάρχου και άλλων αιρετών. Από τη «συζήτηση» αυτή δεν λείπουν δημόσιες καταγγελίες, παραιτήσεις αντιδημάρχων, ακόμα και η επέμβαση εισαγγελέα. Πρόσφατα άλλωστε, οι οικονομικοί εισαγγελείς ζήτησαν τον έλεγχο των οικονομικών, τραπεζικών και φορολογικών στοιχείων όλων των αιρετών της Τ.Α. από το 2003 μέχρι σήμερα. Καλά έκαναν και έπρεπε να το έχουν κάνει πιο ουσιαστικά, εδώ και χρόνια.
Αυτή η κατάσταση καθιστά επείγον ζήτημα τον έλεγχο στη λήψη των αποφάσεων και στη διαχείριση των κονδυλίων σημείο κλειδί για μία άλλη πορεία της Τ.Α. και του Δήμου μας, για να προστατευθεί πριν από όλα η αξιοπιστία του ίδιου του θεσμού. Σήμερα είναι ολοφάνερη η συνειδητή προσπάθεια να φορτωθεί στον θεσμό μεγάλο μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας, που αναπτύσσεται από τη λόγω μνημονίου κατάρρευση σημαντικών κοινωνικών δράσεων. Επιδιώκεται φανερά η κατασυκοφάντηση και τελικά η απαξίωσή του. Είναι λοιπόν ευκαιρία για την Τ.Α. να αποδείξει ότι στη μεγάλη της πλειοψηφία υπηρετείται από ανθρώπους με ανιδιοτέλεια.
Οι πολίτες δικαιούνται και πρέπει να ξέρουν για όλους όσοι αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα με ποια περιουσιακά στοιχεία μπαίνουν στην πολιτική και πώς βγαίνουν, όταν αποχωρήσουν. Πρέπει να ξέρουν ποιος χρησιμοποίησε δημόσια αξιώματα για προσωπικό πλουτισμό.
Μέχρι σήμερα, τέτοιες συζητήσεις σκόπιμα, όπως και οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής οδηγούνται σε αδιέξοδο. Αλληλοκατηγορούνται με πάθος και χωρίς όρια, για να στηθεί μια ανύπαρκτη διαχωριστική δήθεν γραμμή μεταξύ των χρησμένων εκλεκτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Για τους δίδυμους θαυμαστές του μνημονιακού Καλλικράτη, οι θεσμοί λειτουργούν καλά. Τα πρόσωπα μόνο φταίνε! Εμείς οφείλουμε μετά από όσα πια έχουμε ζήσει, να πούμε καθαρά: είναι και θέμα θεσμών και θέμα προσώπων, που τάχθηκαν να τους υπηρετούν! Σήμερα, μετά και τον Καλλικράτη (προβλέψεις του οποίου για τη διαφάνεια, παραμένουν ανενεργές), στη λειτουργία και του Δήμου μας, έχουμε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο που περιθωριοποιεί τον ρόλο των οργάνων ακόμη και του ίδιου του Δημοτικού Συμβουλίου. Ο έλεγχος της κοινωνίας είναι ανύπαρκτος αφού αυτό επί της ουσίας επιδιώκει ο δήμαρχος.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση θεωρούμε χρήσιμο να προτείνουμε ένα θεσμικό πλαίσιο δημοκρατίας, διαφάνειας και κοινωνικής συμμετοχής που υπερβαίνει το μοντέλο άσκησης εξουσίας της σημερινής πλειοψηφίας του κ. Τζανακούλη, ένα πλαίσιο που θα βοηθήσει να δημιουργηθεί επιτέλους, ένα κράτος δικαίου στον Δήμο μας.
Α. Καταλύτης η θεσμοθετημένη αποφασιστική συμμετοχή των πολιτών
Η συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της τοπικής εξουσίας αποτελεί στόχο μεταρρυθμίσεων σε πολλές χώρες. Οι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε τοπικούς άρχοντες και στο περιορισμένο πολιτικό προσωπικό της εκάστοτε πλειοψηφίας, με την αποτυχία του να δώσει λύσεις στα προβλήματα που συσσώρευσε στις σύγχρονες πόλεις η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, ως πρότυπο τοπικής εξουσίας, έκλεισε οριστικά τον κύκλο του. Η πρότασή μας για ένα νέο πρότυπο τοπικής εξουσίας έχει σαν βασικούς άξονες τη συμμετοχή των πολιτών, τις ανοιχτές διαδικασίες και τον δημόσιο απολογισμό στην κοινωνία των πολιτών και υπερβαίνει τη μέχρι τώρα λειτουργία του Δ.Σ. και το δημαρχο-κεντρικό σύστημα εξουσίας. Θεμελιώνεται στην αντίληψη, ότι για να επιλυθούν τα σοβαρά προβλήματα της πόλης, απαιτείται να αξιοποιηθούν δημιουργικά γνώσεις, εμπειρίες, ιδέες, δεξιότητες και ταλέντα που υπάρχουν διάχυτα στην κοινωνία των πολιτών.
Πυλώνες στη νέα τοπική εξουσία θα είναι οι θεσμοί συμμετοχής των πολιτών: O Συμμετοχικός Θεσμός σε επίπεδο Δήμου, ο Συμμετοχικός θεσμός σε επίπεδο Συνοικίας και δημοτικών διαμερισμάτων, ο Συμμετοχικός Θεσμός της Νεολαίας- «Βουλή των νέων». Επίσης, σε διάλογο με την τοπική κοινωνία θα καταρτιστεί «Κοινωνικό Συμβόλαιο για τη Συμμετοχή». Σε αυτό τον διάλογο έχουμε να καταθέσουμε συγκεκριμένες προτάσεις: π.χ. για τη δεσμευτικότητα προς τη Δημοτική Αρχή, υπό προϋποθέσεις, των αποφάσεων των συμμετοχικών θεσμών ή π.χ. για την αξιολόγηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών που λειτουργούν στα όρια του Δήμου μας, από τους ίδιους τους πολίτες. Τις αποφάσεις για να αλλάξουμε την πόλη θα τις πάρουμε όλοι μαζί!
Β. Αναγκαίες προϋποθέσεις η διαφάνεια και η δημοκρατία
Η διαφάνεια και ο έλεγχος στη λήψη των αποφάσεων και στη διαχείριση των κονδυλίων αποτελεί σημείο κλειδί για τη διαφορετική πορεία που έχει ανάγκη ο Δήμος μας.
Προτείνουμε έλεγχο και διαφάνεια σε όλη τη λειτουργία του Δήμου:
1. Δημόσια κατάθεση του πόθεν έσχες όλων των αιρετών που κατέχουν θέσεις άσκησης εξουσίας -και όταν τις αναλαμβάνουν και όταν αποχωρούν- και ιδιαίτερα του Δημάρχου. Καλούμε τους θεσμούς να λειτουργήσουν για να ελέγχουν ουσιαστικά το πόθεν έσχες.
2. Καμία απευθείας ανάθεση έργου γιατί υποκρύπτει συναλλαγή. Τα πάντα με γνήσιες διαγωνιστικές διαδικασίες.
3. Ουσιαστική λειτουργία των διαπαραταξιακών επιτροπών με λογοδοσία τους στο Δημοτικό Συμβούλιο,για έλεγχο των οικονομικών του Δήμου, των ρουσφετολογικών προσλήψεων και άλλων χαριστικών πράξεων που φόρτωσαν την Τ.Α. με πέπλο διαφθοράς.
4. Αναβάθμιση της λειτουργίας του Δ.Σ. και καθιέρωση τακτικής συνεδρίασής του ανά τρίμηνο με αντικείμενο τον έλεγχο της Δημοτικής Αρχής από την αντιπολίτευση.
5. Ανοιχτός δημόσιος απολογισμός πεπραγμένων της Δημοτικής Αρχής σε όλες τις δημοτικές και τοπικές κοινότητες. Δίνουμε το λόγο στον πολίτη ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις ή προελεύσεις και λογοδοτούμε σε αυτόν!
Σήμερα, που η τοπική αυτοδιοίκηση απαιτείται να δώσει κυριολεκτικά μάχη με τη λαίλαπα που μνημονίου για την επιβίωσή της, η «αλλαγή παραδείγματος» στη λειτουργία και του δικού μας Δήμου, είναι περισσότερο από επιτακτική και αναγκαία!
Μετά την κρίση τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν!
* Ο Απόστολος Καλογιάννης είναι επικεφαλής της παράταξης «Ενωτική Πρωτοβουλία»
Παρέμβασή μου στη συνέλευση της «Ενωτικής Πρωτοβουλίας» για την έγκριση της Κοινής Διακήρυξης.
Παρέμβασή μου στη συνέλευση της «Ενωτικής Πρωτοβουλίας» για την έγκριση της Κοινής Διακήρυξης.
Θα ξεκινήσω με μια κριτική της κοινής διακήρυξης, αν και ο σκοπός της παρέμβασής μου είναι να εκφράσω την υποστήριξή μου σ αυτή την πολύ ελπιδοφόρα προσπάθεια που έχει ξεκινήσει και πιστεύω όλοι πρέπει να υποστηρίξουμε.
Περιγράφοντας το πολιτικό πλαίσιο και την κατάσταση στην κοινωνία, οι συντάκτες της διακήρυξης δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εντοπίσουν το κουρέλιασμα του συντάγματος, αλλά και τη συντριβή και αυτής της βιτρίνας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που υπήρχε στη χώρα μας τα μεταπολιτευτικά χρόνια, αν και η κίνηση ορκίζεται πως θα προωθήσει δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες στο δήμο. Ένας σοβαρός αναγνώστης της διακήρυξης νομίζω πως θα εντοπίσει εύκολα αυτή την αντίφαση και θ αναρωτηθεί για τις πραγματικές προθέσεις και τα πιστεύω των συντακτών και όσων την υπογράψουν. Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα δεν είναι απλά συντηρητική, είναι βαθειά αντιδραστική. Μας γυρίζει πίσω δεκαετίες και ως προς τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και ως προς την ανάπτυξη της οικονομίας. Αλλά καλύτερα ακούστε πως περιγράφουν τη σημερινή κατάσταση άνθρωποι που γνωρίζετε:
«Μια σύμβαση αμιγώς δανειακή, τείνει να μετατραπεί σε όχημα πλήρους εξανδραποδισμού και υποτέλειας ενός ολόκληρου κράτους, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, συνταγματικής τάξης και νομιμότητας».
Γιάννης Αδαμόπουλος, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (που στηρίχθηκε για την εκλογή του απ το κόμμα της Ν.Δ.).
«Ό,τι κατέκτησαν οι πρόγονοί μας με αίμα εδώ και αιώνες, σήμερα το απεμπολούμε. Πρόκειται για σφετερισμό της εξουσίας, κλεπτοκρατία, εναλλασσόμενη αιρετή μοναρχία, εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο».
Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
«Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια του μνημονίου αμφισβητείται η ίδια η δημοκρατία και ο τυπικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Με την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, το ίδιο το σύνταγμα έχει καταστεί ένα «πουκάμισο αδειανό».
Τα τελευταία δε 3 χρόνια του μνημονίου με την «έκτακτη» και «ειδική» νομοθεσία, που έχει επιβάλλει το «μνημονιακό παρασύνταγμα», έχει καταπατηθεί σχεδόν κάθε έννοια έννομης τάξης. Γεγονός που ξαναγυρίζει τη χώρα στην εποχή του αλήστου μνήμης «παρασυντάγματος» της προδικτατορικής εποχής».
Αλέξης Τσίπρας, ομιλία για τη συγκρότηση επιτροπής σχετικά με τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα, Φλεβάρης 2013.
«στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στη θέση του κατ επίφαση πρωθυπουργού.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν, ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μιας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με τη δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές».
Γιώργος Κασιμάτης, καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όλα αυτά δεν μπορείς να τα περιγράψεις σαν ν ακολουθείται μόνο μια συντηρητική πολιτική (άντε συντηρητική και αδιέξοδη).
Νομίζω ότι είναι σημαντικότατη παράλειψη η μη αναφορά στη συντριβή της όποιας δημοκρατίας υπήρχε στην Ελλάδα και πως θα πρέπει η διακήρυξη να διορθωθεί. Να ένα θέμα που στην πράξη θα πρέπει η κίνηση να δείξει τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά και ευαισθησίες της, αλλά και την ανταπόκρισή της στους προβληματισμούς των πολιτών που συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα.
Εντόπισα στο αρχείο μου κάποιες παλιές συνεντεύξεις του Αποστόλη.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2010: οι γνήσιες αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες ανοίγουν ένα τεράστιο πεδίο ενεργοποίησης πολιτών που διψούν για άλλες πρακτικές και συμπεριφορές απ τους πολιτικούς φορείς.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2006: Πιστεύω βαθύτατα ότι μπορεί η αυτοδιοίκηση να είναι ο χώρος μετάβασης απ την κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού στην κοινωνία της συμμετοχής, μπορεί ν αποτελέσει χώρο αναγέννησης της πολιτικής.
Νομίζω ότι σ αυτά τα λόγια του Αποστόλη βρίσκεται το νόημα του σημερινού εγχειρήματος στο δήμο της Λάρισας, αλλά και η σημασία του γενικότερα για τη χώρα.
Μπροστά σ αυτή την απίστευτη επίθεση μιας παγκόσμιας συμμορίας στην κοινωνία, στη δημοκρατία και στα δικαιώματα των ανθρώπων, μόνο ένα μαζικό κίνημα όπου οι πολίτες θ ανοίξουν καινούργιους δρόμους και τρόπους συμμετοχής και δημοκρατίας, μπορεί να έχει ελπίδες επιτυχίας. Δημοκρατία και συμμετοχή που δεν θα περιορίζεται και θα στενεύει, ανάλογα με τις επιδιώξεις, με τους φόβους, με τις ιδιοτροπίες, με τους επιμέρους συσχετισμούς ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, θα επικαλούνται κάποιοι μέσα στην κίνηση, αλλά θα είναι τρόποι λειτουργίας αδιαπραγμάτευτοι και απεριόριστοι. Με απλά λόγια: δεν έχει σημασία πόσα θα υλοποιηθούν ή τι θα υλοποιηθεί απ όσα προγραμματιστούν, αλλά ο τρόπος που θα υλοποιηθούν. Και αν θέλετε: εκείνο που πρέπει να έχουμε στο νου μας σε κάθε δουλειά στην Τ.Α. είναι ότι σήμερα η λύση σε κάθε επιμέρους πρόβλημα, εξαρτάται σε άπειρα μεγαλύτερο βαθμό απ ότι σε άλλες εποχές, απ το κεντρικό πρόβλημα της χώρας: την ανυπαρξία δημοκρατίας, την ανυπαρξία δημοκρατικών θεσμών στη χώρα.
[Και κανέναν δεν ξεγελά σήμερα η βιτρίνα που έχει στήσει το καθεστώς και την παρουσιάζει σαν κοινοβουλευτική δημοκρατία: ούτε ο ΠτΔ που εγκρίνει τις παράνομες Π.Ν.Π. και τα Π.Δ. με το κιλό (αν και απ τα καθήκοντά του είναι αρμόδιος να κρίνει αν εφαρμόζεται το σύνταγμα), ούτε το κοινοβούλιο με τα αίσχη των λεγόμενων βουλευτών της συμπολίτευσης].
Και αν θέλουμε να πείσουμε για το ότι πιστεύουμε πραγματικά σ αυτά που λέμε, πρέπει ν αρχίσουμε από σήμερα. Η σελίδα της κίνησης που θα πρέπει ν αναρτηθεί άμεσα, θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους (χωρίς κωδικούς), σε όλες τις απόψεις, όλα να συζητιούνται, τίποτα να μην θάβεται. Ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες από τώρα. Ηλεκτρονική ενημέρωση πολιτών, αλλά και ελεύθερη κατάθεση απόψεων των πολιτών.
Ένα κίνημα δημοκρατίας στην Τ.Α. μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στην ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, που έχει κουρελιάσει το σύνταγμα, τα δικαιώματα των πολιτών και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Αρκεί να μην χαθεί στο λαβύρινθο των μικροπροβλημάτων και των συντεχνιακών και άλλων διεκδικήσεων και το «πρακτικό» και «ρεαλιστικό» πνεύμα (που επικαλείται το σύστημα Τζανακούλη) υπερισχύσει των αρχών της δημοκρατίας και της συμμετοχής.
Πρέπει να δούμε και στην Τ.Α. (όπως και σε όλους τους χώρους που τράνταξε η κρίση, όπως τους εργαζόμενους στο δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ κ.α.) ότι το πρόβλημα στη ρίζα του δεν αφορά ειδικά τον ιδιαίτερο χώρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά είναι πρόβλημα της λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας σαν τέτοιας. Μας αφορά σαν πολίτες, όχι σαν μηχανικούς, φαρμακοποιούς, γιατρούς κλπ.
Η συμμετοχή για να γίνει πράξη θέλει επιμονή-επιμονή-επιμονή και δημοκρατία-δημοκρατία-δημοκρατία. Τα προβλήματα ή δυσκολίες που μπορεί να παρουσιαστούν, δεν λύνονται στενεύοντας τη δημοκρατία (ό,τι χειρότερο για να διαλυθεί η όποια εμπιστοσύνη των πολιτών δημιουργείται), αλλά με περισσότερη δημοκρατία και συγκεκριμένο εντοπισμό των δυσκολιών.
Τα λέω αυτά, γιατί έχω δει ότι αν και στα λόγια πολλοί δείχνουν πίστη στη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών, στην πραγματικότητα έχουν ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί ο λαός σήμερα να συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά και να δείξει πρωτοβουλία και δημιουργικότητα.
Μπαίνω στον πειρασμό ν αναφέρω ένα παράδειγμα, που ίσως σε κάποιους να φανεί άσχετο, αλλά για μένα είναι εντελώς σχετικό με το θέμα που συζητάμε.
Στην σελίδα του TVXS υπάρχει το πείραμα του Νεγρεπόντε:
Σ ένα απομονωμένο χωριό της Αιθιοπίας (τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό στον κόσμο) έριξαν 10 πακέτα με λάπτοπ των 100 δολαρίων χωρίς οδηγίες και μ ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και τα οποία έπεσαν στα χέρια αναλφάβητων παιδιών.
Σε 4΄ ένας βρήκε το κουμπί on/off και το έδειξε και στους άλλους.
Σε 5 μέρες όλοι χρησιμοποιούσαν γύρω στις 50 εφαρμογές του Android.
Σε 2 βδομάδες τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο. Σε 5 μήνες χάκαραν το Android (συγκεκριμένα ξεκλείδωσαν την κάμερα και τακτοποίησαν την επιφάνεια εργασίας σύμφωνα με το γούστο του καθενός).
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε επίσης το διάβασα σε συνέντευξη του Αποστόλη -ότι σε 150 μεγαλουπόλεις οι πολίτες αποφασίζουν για τη διάθεση πάνω από το 50% του προϋπολογισμού του δήμου τους.
Επίσης είναι γνωστό ότι 35 πόλεις της Βραζιλίας καθιέρωσαν την πρόσβαση των φορέων της πόλης στα έγγραφα του δήμου και εξοικονόμησαν εκατομμύρια δολάρια απ τον περιορισμό της διαφθοράς (5 εκατομμύρια εξοικονόμησε η Μαρινγκά, η πρώτη πόλη που το καθιέρωσε).
Καταλήγοντας, πιστεύω ότι το τι μπορεί να κάνει ένας λαός εξαρτάται απ τα εργαλεία και τους θεσμούς που έχει στη διάθεσή του. Αυτό είναι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας σήμερα. Έχουμε έναν λαό που δεν βρίσκει τρόπο να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και ν αναλάβει πρωτοβουλίες και μοιάζει κυριολεκτικά με ζόμπυ. Πρέπει να δώσουμε στο λαό εκείνους τους θεσμούς και τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει και κυριολεκτικά ν αναστηθεί.
6/11/2013
Γιώργος Παπανικολάου
Θα ξεκινήσω με μια κριτική της κοινής διακήρυξης, αν και ο σκοπός της παρέμβασής μου είναι να εκφράσω την υποστήριξή μου σ αυτή την πολύ ελπιδοφόρα προσπάθεια που έχει ξεκινήσει και πιστεύω όλοι πρέπει να υποστηρίξουμε.
Περιγράφοντας το πολιτικό πλαίσιο και την κατάσταση στην κοινωνία, οι συντάκτες της διακήρυξης δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να εντοπίσουν το κουρέλιασμα του συντάγματος, αλλά και τη συντριβή και αυτής της βιτρίνας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που υπήρχε στη χώρα μας τα μεταπολιτευτικά χρόνια, αν και η κίνηση ορκίζεται πως θα προωθήσει δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες στο δήμο. Ένας σοβαρός αναγνώστης της διακήρυξης νομίζω πως θα εντοπίσει εύκολα αυτή την αντίφαση και θ αναρωτηθεί για τις πραγματικές προθέσεις και τα πιστεύω των συντακτών και όσων την υπογράψουν. Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα δεν είναι απλά συντηρητική, είναι βαθειά αντιδραστική. Μας γυρίζει πίσω δεκαετίες και ως προς τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και ως προς την ανάπτυξη της οικονομίας. Αλλά καλύτερα ακούστε πως περιγράφουν τη σημερινή κατάσταση άνθρωποι που γνωρίζετε:
«Μια σύμβαση αμιγώς δανειακή, τείνει να μετατραπεί σε όχημα πλήρους εξανδραποδισμού και υποτέλειας ενός ολόκληρου κράτους, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, συνταγματικής τάξης και νομιμότητας».
Γιάννης Αδαμόπουλος, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας (που στηρίχθηκε για την εκλογή του απ το κόμμα της Ν.Δ.).
«Ό,τι κατέκτησαν οι πρόγονοί μας με αίμα εδώ και αιώνες, σήμερα το απεμπολούμε. Πρόκειται για σφετερισμό της εξουσίας, κλεπτοκρατία, εναλλασσόμενη αιρετή μοναρχία, εξαθλιωμένο διεθνές προτεκτοράτο».
Κώστας Χρυσόγονος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
«Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια του μνημονίου αμφισβητείται η ίδια η δημοκρατία και ο τυπικός αστικός κοινοβουλευτισμός. Με την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των συνταγματικών εγγυήσεων των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, το ίδιο το σύνταγμα έχει καταστεί ένα «πουκάμισο αδειανό».
Τα τελευταία δε 3 χρόνια του μνημονίου με την «έκτακτη» και «ειδική» νομοθεσία, που έχει επιβάλλει το «μνημονιακό παρασύνταγμα», έχει καταπατηθεί σχεδόν κάθε έννοια έννομης τάξης. Γεγονός που ξαναγυρίζει τη χώρα στην εποχή του αλήστου μνήμης «παρασυντάγματος» της προδικτατορικής εποχής».
Αλέξης Τσίπρας, ομιλία για τη συγκρότηση επιτροπής σχετικά με τις αλλαγές στο κράτος και το πολιτικό σύστημα, Φλεβάρης 2013.
«στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στη θέση του κατ επίφαση πρωθυπουργού.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν, ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μιας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με τη δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές».
Γιώργος Κασιμάτης, καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όλα αυτά δεν μπορείς να τα περιγράψεις σαν ν ακολουθείται μόνο μια συντηρητική πολιτική (άντε συντηρητική και αδιέξοδη).
Νομίζω ότι είναι σημαντικότατη παράλειψη η μη αναφορά στη συντριβή της όποιας δημοκρατίας υπήρχε στην Ελλάδα και πως θα πρέπει η διακήρυξη να διορθωθεί. Να ένα θέμα που στην πράξη θα πρέπει η κίνηση να δείξει τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά και ευαισθησίες της, αλλά και την ανταπόκρισή της στους προβληματισμούς των πολιτών που συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα.
Εντόπισα στο αρχείο μου κάποιες παλιές συνεντεύξεις του Αποστόλη.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2010: οι γνήσιες αυτοδιοικητικές πρωτοβουλίες ανοίγουν ένα τεράστιο πεδίο ενεργοποίησης πολιτών που διψούν για άλλες πρακτικές και συμπεριφορές απ τους πολιτικούς φορείς.
Αποστόλης σε συνέντευξή του το 2006: Πιστεύω βαθύτατα ότι μπορεί η αυτοδιοίκηση να είναι ο χώρος μετάβασης απ την κοινωνία της αδιαφορίας και του ατομισμού στην κοινωνία της συμμετοχής, μπορεί ν αποτελέσει χώρο αναγέννησης της πολιτικής.
Νομίζω ότι σ αυτά τα λόγια του Αποστόλη βρίσκεται το νόημα του σημερινού εγχειρήματος στο δήμο της Λάρισας, αλλά και η σημασία του γενικότερα για τη χώρα.
Μπροστά σ αυτή την απίστευτη επίθεση μιας παγκόσμιας συμμορίας στην κοινωνία, στη δημοκρατία και στα δικαιώματα των ανθρώπων, μόνο ένα μαζικό κίνημα όπου οι πολίτες θ ανοίξουν καινούργιους δρόμους και τρόπους συμμετοχής και δημοκρατίας, μπορεί να έχει ελπίδες επιτυχίας. Δημοκρατία και συμμετοχή που δεν θα περιορίζεται και θα στενεύει, ανάλογα με τις επιδιώξεις, με τους φόβους, με τις ιδιοτροπίες, με τους επιμέρους συσχετισμούς ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, θα επικαλούνται κάποιοι μέσα στην κίνηση, αλλά θα είναι τρόποι λειτουργίας αδιαπραγμάτευτοι και απεριόριστοι. Με απλά λόγια: δεν έχει σημασία πόσα θα υλοποιηθούν ή τι θα υλοποιηθεί απ όσα προγραμματιστούν, αλλά ο τρόπος που θα υλοποιηθούν. Και αν θέλετε: εκείνο που πρέπει να έχουμε στο νου μας σε κάθε δουλειά στην Τ.Α. είναι ότι σήμερα η λύση σε κάθε επιμέρους πρόβλημα, εξαρτάται σε άπειρα μεγαλύτερο βαθμό απ ότι σε άλλες εποχές, απ το κεντρικό πρόβλημα της χώρας: την ανυπαρξία δημοκρατίας, την ανυπαρξία δημοκρατικών θεσμών στη χώρα.
[Και κανέναν δεν ξεγελά σήμερα η βιτρίνα που έχει στήσει το καθεστώς και την παρουσιάζει σαν κοινοβουλευτική δημοκρατία: ούτε ο ΠτΔ που εγκρίνει τις παράνομες Π.Ν.Π. και τα Π.Δ. με το κιλό (αν και απ τα καθήκοντά του είναι αρμόδιος να κρίνει αν εφαρμόζεται το σύνταγμα), ούτε το κοινοβούλιο με τα αίσχη των λεγόμενων βουλευτών της συμπολίτευσης].
Και αν θέλουμε να πείσουμε για το ότι πιστεύουμε πραγματικά σ αυτά που λέμε, πρέπει ν αρχίσουμε από σήμερα. Η σελίδα της κίνησης που θα πρέπει ν αναρτηθεί άμεσα, θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους (χωρίς κωδικούς), σε όλες τις απόψεις, όλα να συζητιούνται, τίποτα να μην θάβεται. Ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες από τώρα. Ηλεκτρονική ενημέρωση πολιτών, αλλά και ελεύθερη κατάθεση απόψεων των πολιτών.
Ένα κίνημα δημοκρατίας στην Τ.Α. μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο στην ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, που έχει κουρελιάσει το σύνταγμα, τα δικαιώματα των πολιτών και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Αρκεί να μην χαθεί στο λαβύρινθο των μικροπροβλημάτων και των συντεχνιακών και άλλων διεκδικήσεων και το «πρακτικό» και «ρεαλιστικό» πνεύμα (που επικαλείται το σύστημα Τζανακούλη) υπερισχύσει των αρχών της δημοκρατίας και της συμμετοχής.
Πρέπει να δούμε και στην Τ.Α. (όπως και σε όλους τους χώρους που τράνταξε η κρίση, όπως τους εργαζόμενους στο δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ κ.α.) ότι το πρόβλημα στη ρίζα του δεν αφορά ειδικά τον ιδιαίτερο χώρο που αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά είναι πρόβλημα της λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας σαν τέτοιας. Μας αφορά σαν πολίτες, όχι σαν μηχανικούς, φαρμακοποιούς, γιατρούς κλπ.
Η συμμετοχή για να γίνει πράξη θέλει επιμονή-επιμονή-επιμονή και δημοκρατία-δημοκρατία-δημοκρατία. Τα προβλήματα ή δυσκολίες που μπορεί να παρουσιαστούν, δεν λύνονται στενεύοντας τη δημοκρατία (ό,τι χειρότερο για να διαλυθεί η όποια εμπιστοσύνη των πολιτών δημιουργείται), αλλά με περισσότερη δημοκρατία και συγκεκριμένο εντοπισμό των δυσκολιών.
Τα λέω αυτά, γιατί έχω δει ότι αν και στα λόγια πολλοί δείχνουν πίστη στη δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών, στην πραγματικότητα έχουν ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο μπορεί ο λαός σήμερα να συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά και να δείξει πρωτοβουλία και δημιουργικότητα.
Μπαίνω στον πειρασμό ν αναφέρω ένα παράδειγμα, που ίσως σε κάποιους να φανεί άσχετο, αλλά για μένα είναι εντελώς σχετικό με το θέμα που συζητάμε.
Στην σελίδα του TVXS υπάρχει το πείραμα του Νεγρεπόντε:
Σ ένα απομονωμένο χωριό της Αιθιοπίας (τη χώρα με τον μεγαλύτερο αναλφαβητισμό στον κόσμο) έριξαν 10 πακέτα με λάπτοπ των 100 δολαρίων χωρίς οδηγίες και μ ένα μικροτσίπ που κατέγραφε τον τρόπο χρήσης τους και τα οποία έπεσαν στα χέρια αναλφάβητων παιδιών.
Σε 4΄ ένας βρήκε το κουμπί on/off και το έδειξε και στους άλλους.
Σε 5 μέρες όλοι χρησιμοποιούσαν γύρω στις 50 εφαρμογές του Android.
Σε 2 βδομάδες τραγουδούσαν και αναγνώριζαν την αγγλική αλφάβητο. Σε 5 μήνες χάκαραν το Android (συγκεκριμένα ξεκλείδωσαν την κάμερα και τακτοποίησαν την επιφάνεια εργασίας σύμφωνα με το γούστο του καθενός).
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε επίσης το διάβασα σε συνέντευξη του Αποστόλη -ότι σε 150 μεγαλουπόλεις οι πολίτες αποφασίζουν για τη διάθεση πάνω από το 50% του προϋπολογισμού του δήμου τους.
Επίσης είναι γνωστό ότι 35 πόλεις της Βραζιλίας καθιέρωσαν την πρόσβαση των φορέων της πόλης στα έγγραφα του δήμου και εξοικονόμησαν εκατομμύρια δολάρια απ τον περιορισμό της διαφθοράς (5 εκατομμύρια εξοικονόμησε η Μαρινγκά, η πρώτη πόλη που το καθιέρωσε).
Καταλήγοντας, πιστεύω ότι το τι μπορεί να κάνει ένας λαός εξαρτάται απ τα εργαλεία και τους θεσμούς που έχει στη διάθεσή του. Αυτό είναι το καθήκον που έχουμε μπροστά μας σήμερα. Έχουμε έναν λαό που δεν βρίσκει τρόπο να εκφράσει τη δημιουργικότητά του και ν αναλάβει πρωτοβουλίες και μοιάζει κυριολεκτικά με ζόμπυ. Πρέπει να δώσουμε στο λαό εκείνους τους θεσμούς και τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει και κυριολεκτικά ν αναστηθεί.
6/11/2013
Γιώργος Παπανικολάου
ΛΑΡΙΣΑ: ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 3 ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ
ΛΑΡΙΣΑ: ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 3 ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ: «ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ ΠΟΛΙΣ»-«ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ» ΚΑΙ «ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΠΟΛΗΣ».
http://www.thessalos.net/home/29633-2013-10-16-05-12-55.html
http://www.thessalos.net/home/29633-2013-10-16-05-12-55.html
νέα και πρακτικές συμμετοχικής δημοκρατίας
πλατφόρμα "Συμμετοχή"
νέα και πρακτικές συμμετοχικής δημοκρατίας
http://www.chronosmag.eu/index.php/plf-s-l.html
νέα και πρακτικές συμμετοχικής δημοκρατίας
http://www.chronosmag.eu/index.php/plf-s-l.html
ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ
ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ
[Το κοινωνικό δίκτυο.
Είναι το σύνολο των σχέσεων ενός ατόμου (υπάρχουσες πραγματικές
σχέσεις) και είναι το σύνολο ανθρώπων που συνδέονται με κάποιο τρόπο.
Η έννοια του κοινωνικού δικτύου βοηθά να δούμε ότι πίσω απ το
«χάος» και τη ρευστότητα της πόλης υπάρχουν κάποιες κανονικότητες που μας
επιτρέπουν να «ακτινογραφούμε» την κοινωνική ζωή.
Το δίκτυο από πλευράς ατόμου είναι ένας κοινωνικός πόρος:
χρησιμοποιείται στρατηγικά απ τα άτομα για εκπλήρωση στόχων. Όμως το δίκτυο σαν
ομάδα ασκεί έλεγχο στο άτομο.
Το κοινωνικό δίκτυο είναι ο μηχανισμός που προσδιορίζει και
ρυθμίζει σε κάποιο βαθμό τη συμπεριφορά των ατόμων στο σύνθετο περιβάλλον της
πόλης.
Αποτελεσματικό και εκτεταμένο δίκτυο.
Μικρό ή μεγάλο, ομοιογενές ή ετερογενές, ευκολότερα ή δυσκολότερα
επεκτάσιμο.
Το κοινωνικό σύστημα της πόλης= ένα σύστημα θεσμών που ο καθένας
αποτελείται από ένα σύστημα ρόλων και κανόνων.
Υπάρχουν 5 σφαίρες ρόλων: ο οικιακός χώρος και οι συγγένειες, η
οικονομία, η διασκέδαση, η κίνηση (σχέσεις κατά τη μετακίνηση)].
ριζοσπαστική γεωγραφία μέσα από το έργο του David Harvey
Από την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Πόλη στις Εξεγερμένες Πόλεις. Μια αναφορά στη ριζοσπαστική γεωγραφία μέσα από το έργο του David Harvey
Του Θάνου Ανδρίτσου
[Η αστικοποίηση
έπαιξε έναν ενεργό ρόλο, μαζί με άλλα φαινόμενα όπως οι στρατιωτικές δαπάνες,
στην αποσόβηση του πλεονάσματος προϊόντων που οι καπιταλιστές δημιουργούν
διαρκώς στην αναζήτηση κερδών.
Η συσσώρευση του κεφαλαίου δεν επιτυγχάνεται μόνο στη σφαίρα της
παραγωγής, αλλά σε όλο το πλέγμα των σχέσεων κατανάλωσης και αναπαραγωγής των
εμπορευμάτων και της εργατικής δύναμης. Μ αυτή την έννοια, η εξουσία επί της
πόλης και των διαδικασιών παραγωγής του χώρου, είναι ένα ταξικό διακύβευμα, με
πολιτική και βαθειά οικονομική σημασία.
Η δυναμική της ταξικής εκμετάλλευσης δεν περιορίζεται στο χώρο
εργασίας. Η κοινωνική ζωή λειτουργεί με βάση και κατασκευάζει κάποιας μορφής
φωλιασμένο ιεραρχικό χώρο, παρά ένα μωσαϊκό.
Αφού πολλές απ τις διαδικασίες συσσώρευσης του κεφαλαίου περνούν
μέσα απ την αστικοποίηση, τότε η διεκδίκηση της πόλης και των διαδικασιών που
την παράγουν, βρίσκεται στον πυρήνα της ταξικής αναμέτρησης].
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)